Verpleegkundige in het Ziekenhuis Oost Limburg

Respect!

Beste Ingrid,

Ik was een dag verpleegkundige in het ZOL, het Ziekenhuis Oost-Limburg. Ja, ik ben op stage geweest. Want ik wil mee kunnen voelen, ervaren en doen wat mensen iedere dag in hun job doen.   Ik wil het beleven en er dan iets mee doen. Ik ga telkens een dag meewerken in Genk, de stad waar ik zelf woon, werk en leef: met een orthopedagoog, een verpleegkundige, een bakker, een fabrieksarbeidster, een logistieke planner, een marktkramer, een kleuterjuf, een werkwinkelconsulent… Ik wil weten hoe zij werken, wat zij denken, waar zij van dromen. Maar ik wil vooral mee doen. En ik hoop oprecht dat dit mijn politiek werk verrijkt en versterkt.

Op dinsdag 28 mei heb ik een dag gewerkt met Sarah Maurissen, 27 jaar en verpleegkundige op de dienst neurologie en thoracovasculaire heelkunde van het ZOL. Normaal gezien kom ik niet graag in een ziekenhuis. Logisch. Ofwel ben je zelf ziek, ofwel kom je iemand bezoeken die ziek is. Maar vandaag ging ik wel graag. Ik was zelfs een beetje opgewonden. Ik zal wel één van de weinige vrouwen zijn die als kind geen verpleegster wou worden, nu ben ik het toch voor één dag. Een oude vriendin, die haar meisjesdroom wel in vervulling zag gaan, had me een goede tip gegeven: “draag gerust rood ondergoed. Dat schijnt niet door.”

Het was ontzettend druk toen ik ’s ochtends om 8 uur in het ZOL aankwam. Het ziekenhuis loopt dan letterlijk vol. De dagpost begint, de patiënten melden zich aan en de eerste bezoekers stromen toe. Na de briefing door Lucie van de stafdiensten kon ik naar de linnenkamer om mijn verpleegsterpakje aan te doen. Wel wat groot, maar allez. En dan op pad met Sarah. Van kamer tot kamer: patiënten verzorgen en wassen, kamers proper maken, babbeltje slaan, medicijnen klaarzetten, de administratie bijhouden op een mobiele computer, patiënten wegbrengen voor onderzoek… Wat meteen opvalt: op dit uur zie je nog geen artsen in het ziekenhuis. De zaak wordt gerund door de verpleegkundigen.

Het ZOL is één van de grootste ziekenhuizen in Limburg en heeft plannen om nog groter te worden. 814 bedden, 2310 personeelsleden en 200 artsen. De afdeling neurologie en thoracovasculaire heelkunde telt 30 bedden en dat moeten er binnenkort 44 worden. Hier worden patiënten met een hersenbloeding, herseninfarct, hersenvliesontsteking, migraine, multiple sclerose, ziekte van Parkinson en amputaties behandeld. Er werken 9 artsen en 22 verpleegkundigen in 4 posten.

Ja Ingrid, ik trap een open deur in: verpleegkunde is een knelpuntberoep. De 200 Limburgse verpleegkundigen die ieder jaar afstuderen vinden allemaal binnen het jaar een job. In Genk alleen al kwamen er de laatste jaren meer dan 1.000 nieuwe jobs in de zorgeconomie bij. In heel Limburg werken er meer dan 11.000 mensen in ziekenhuizen. Dat is de grootste werkgever van de provincie. En de vraag naar verpleegkundigen zal nog stijgen. Toch kiezen nog te weinig jonge Limburgers voor een job in de zorgsector. Hoe komt dat? En ja hoor: meer dan 80% van de verpleegkundigen zijn nog altijd vrouwen.

Een thuisverpleegster vertelde het me onlangs nog: op een jobbeurs vroeg zij aan 12 afgestudeerde verpleegkundigen waarom zij gekomen waren. 8 van hen antwoordden omdat zij moesten. Ja, dat is misschien het probleem. Dat krijg je als je mensen een opleiding laat volgen waarvoor de motivatie ontbreekt. “Je moet de vonk hebben,” zei een verpleger mij. “Anders begin je er beter niet aan.” Sarah heeft dit altijd al willen doen. “Ik ben sociaal en ik wil zorgen. Maar je moet er echt wel voor zijn om het te doen,” zegt ze, “want het is fysiek heel zwaar.”

Hoef ik er een tekening bij te maken? Een job in de verpleegkunde is niet altijd een pretje. Het zijn onregelmatige uren, posten die geen vaste posten zijn, het is zeker niet gezinsvriendelijk en soms ook fysiek heel zwaar. Maar waar de meeste van mijn collega’s voor een dag over klaagden, was toch gebrek aan respect voor hun job en inzet. Ik heb het zelf kunnen meemaken hoe sommige patiënten de verpleegkundigen behandelen als een dienstmeid. “Doe het raam eens open!” “Breng eens twee Latte Macchiato!” Maar ook sommige artsen kunnen er iets van. Ik weet het, geneesheer is een stresserend beroep en dan is de verpleegkundige natuurlijk altijd de eerste pispaal in de buurt.

Nochtans zijn het de verpleegkundigen die het ziekenhuis doen draaien. Zij verzorgen niet alleen de patiënten, zij slaan er ook een praatje mee en stellen ze op hun gemak in deze angstaanjagende omgeving. Zij zijn de ogen en tentakels van de artsen in iedere ziekenkamer. Zonder hen: geen zorg, geen verpleging, geen genezing. Ik zou het me niet kunnen en willen voorstellen.

Toch doen de meeste van deze mensen hun werk heel graag. Het is afwisselend, uitdagend en je weet dat je werk er toe doet. Het beroep van verpleegkundige is de laatste 20 jaar dan ook veel aantrekkelijker geworden en biedt heel wat kansen op een toffe carrière. Er is meer aandacht voor communicatie, multidisciplinair werken en je krijgt ook steeds meer gespecialiseerde verpleegkundigen in de palliatieve zorg of bij diabetespatiënten.

Ingrid, je bent dan wel niet bevoegd voor “zorg en welzijn”. Dat is mijn stadsgenoot Jo Vandeurzen, die eveneens een groot hart heeft voor de zorgsector. Maar ik weet dat jij een zeer goede relatie met hem hebt en dat jij ook bezig bent met innovatie in de zorgsector. Daarom richt ik mij tot jou. Als we meer jonge mensen aan de slag willen in deze uitdagende sector, zullen we heel wat innovatieve ideeën moeten hebben. Het beroep van verpleegkundige mag best wat aantrekkelijker gemaakt worden. Zoals je weet heb ik nog altijd een job naast mijn politiek engagement. Ik begeleid brainstorms. Ik loop al een hele tijd rond met het idee om een brainstorm te organiseren rond de vraag: “hoe maken we van onze ziekenhuizen een aangename plek om te verblijven?” Na vandaag wil ik daar graag aan toevoegen: “en een aangename plek om te werken.” En dan wil ik naast anderen vooral ook veel verpleegkundigen rond mijn brainstormtafel. Want meestal zitten daar de beste ideeën. Of zoals een verpleger het mij zei: “Als ze nu al eens begonnen met ons uniform wat modieuzer te maken.”

Ik heb vandaag met eigen ogen kunnen zien wat verpleegkundigen allemaal uitrichten. Het is een mooi maar een zwaar beroep. De jongsten onder hen zien het echt als een roeping. Terwijl de ouderen al wat realistischer zijn geworden. Ze hebben dan ook al veel meegemaakt en heel wat watertjes moeten doorzwemmen. De zorgsector is een sector van de toekomst. Hij vraagt goed opgeleide verpleegkundigen en biedt uitzicht op een afwisselende loopbaan. Maar dan zullen we onze jongeren wel warm moeten maken voor een carrière in de zorg. Dan zullen we ze al van jongsaf kennis moeten laten maken met dit uitdagende beroep. En dan zullen we vooral ook het imago van de verpleegkundigen bij het brede publiek moeten bijspijkeren. Dit zijn geen dienstmeiden maar op en top professionals. Bovendien zullen we er toch ook voor moeten zorgen dat dit niet alleen een aantrekkelijk beroep wordt maar ook blijft. Dat deze mensen hun job dus kunnen uitoefenen in de beste omstandigheden en we ervoor zorgen dat ze het kunnen combineren met de zorg voor hun gezin. En dan denk ik aan aangepaste werkschema’s voor de oudere verpleegkundigen en zeker ook aan flexibele kinderopvang voor de jongere.

Maar ik zou willen eindigen met een oproep aan iedereen, recht uit het hart. Voor al die vrouwen en ook een beetje mannen die gekozen hebben voor een job in de verpleegkunde: respect!

Galerij | Dit bericht werd geplaatst in Doe mee. Bookmark de permalink .

7 reacties op Verpleegkundige in het Ziekenhuis Oost Limburg

  1. Yves Grouwels zegt:

    Mooi geschreven, Joke! Yves

  2. Lambié Gerard zegt:

    Prachtig artikel.
    Proficiat voor dit initiatief.

    Dr. Lambié Gerard Tongeren

  3. Yo Vanrusselt zegt:

    Recht uit het hart!

  4. mathijs zegt:

    het pas als men in het ziekenhuis terecht komt dat men na enkele dagen weet wat de verpleegsters allemaal doen voor HUN papieten
    robert

  5. Arlette Janssens zegt:

    Zeer mooi en aangrijpend relaas van je dag in een totaal andere wereld dan je gewoon bent.
    Vergeet deze dag nooit en neem hem mee in je verdere politieke ontwikkeling.

  6. Kim zegt:

    Zelf werk ik als verpleegkundige in het zol St. Jan op de raadpleging kaakchirurgie , ik vind het super om te lezen dat u zoveel bewondering heeft voor ons werk, dat we dag in dag uit met heel veel plezier doen omdat je in de zorgsector inderdaad heel veel voldoening haalt uit je job, maar het psychisch en fysiek toch wel zwaar is! Bij deze bedankt voor je artikel! Groetjes Kim.

  7. Els Lowet zegt:

    Leuk om te lezen en een kei mooi initiatief maar vergeet ook de kinesitherapeuten niet, want die worden al te vaak “vergeten”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s