De mannen en vrouwen in het stationsbuffet

Beste Bruno,

Ik ben een dag gaan werken in het stationsbuffet van Genk. Ja, ik ben op stage geweest. Want ik wil mee kunnen voelen, ervaren en doen wat mensen iedere dag in hun job doen. Ik wil het beleven en er dan iets mee doen. Ik ga telkens een dag meewerken in Genk, de stad waar ik zelf woon, werk en leef: met een orthopedagoog, een verpleegster, een vrachtwagenchauffeur, een marktkramer, een kleuterjuf, een werkwinkelconsulent, een schoenenverkoopster… Ik wil weten hoe zij werken, wat zij denken, waar zij van dromen. Maar ik wil vooral mee doen. En ik hoop oprecht dat dit mijn politiek werk verrijkt en versterkt.

Een half jaar geleden stond ik ook aan het station. Ik was met een aantal militanten actie aan het voeren voor een snelle treinverbinding met Brussel. Luc Dhoore was een van de vroege pendelaars. Je kent Luc misschien nog wel. In de jaren ’80 was hij de enige CVP-er dit zich in de Kamer onthield tijdens de stemming over het plaatsen van de kernraketten in Florennes. Weet je wat hij me vertelde? Dat je in de jaren ’30 van de vorige eeuw sneller met de trein van Genk naar Brussel spoorde dan nu. De technologische revolutie is aan ons voorbij gegaan want nu doe je er een uur en vijfenveertig minuten over. Zolang duurt het om van Genk naar Brussel te reizen. Vanuit Hasselt vertrekt een snelle verbinding die je op 50 minuten naar de hoofdstad brengt. Waarom kan die trein niet vanuit Genk vertrekken, zodat ook Genkenaren in Brussel kunnen gaan werken zonder 4 uur onderweg te zijn?

Het station van Genk. Er wordt veel over geklaagd. Lelijk, ongezellig, onveilig. En ik kan de mensen geen ongelijk geven. Als je met de trein in Genk aankomt is je eerste blik op mijn stad niet de meest aanlokkelijke. Grijs, druk, vuil en ongezellig. Vanuit het station bots je ook onmiddellijk op de Europalaan, een drukke hindernis die de weg naar het centrum verspert. Is het nu omdat ik een vrouw ben, maar zoveel is er toch niet nodig om van dat station een aangename plek te maken. Zet daar wat groen, fris dat wat op, breng wat kleur in dat station. Iedereen zou zich daar een stuk vrolijker voelen.

Maar daar kun jij natuurlijk weinig aan doen, Bruno. Daarvoor richt ik me niet tot jou. Het is me om jouw interview in De Morgen van een paar weken geleden te doen. Daarin had je het over het “nieuwe normaal”. Over de “normale mensen” die eigenlijk de norm zouden moeten zijn van ons politiek handelen. Ik ben het daarmee eens. In onze maatschappij worden ideaalbeelden gecreëerd die slechts voor een handvol mensen bereikbaar zijn. De meeste mensen hebben geen geheime bankrekeningen in Zwitserland. De meeste mensen gebruiken geen doping om topsporter te worden. De meeste mensen kunnen zich geen buitenverblijf in Frankrijk permitteren. De meeste mensen vallen geen 70 kilo af in 3 maanden. De meeste mensen leiden een “normaal” leven. Ze gaan werken, zorgen voor hun gezin, gaan op vakantie en dromen van een beter leven voor hun kinderen. Vroeger noemden we ze ook wel eens de man en de vrouw in de straat. Ik ga ze vandaag de man en de vrouw in het stationsbuffet noemen. Want daar ben ik ze tegengekomen.

Zo ongezellig het station en het stationsplein zijn, zo gezellig is het in het stationsbuffet. Dat heeft te maken met de vaste bezoekers maar toch ook vooral met Kristel. Zij werkt hier al sinds haar 15 jaar. Eerst alleen in de weekends. Vanaf haar 18 fulltime en sinds 2002 heeft ze de zaak van haar ouders overgenomen. Kristel is nog maar 42  maar heeft er wel al 27 jaar in het stationsbuffet opzitten. Haar zus Inge heeft er ook altijd gewerkt. Anneke werkt al 2 jaar als serveerster. Madgy, kok van opleiding, ontfermt zich over de broodsjes, snacks en worstenbroodjes. Vier kranige vrouwen die het stationsbuffet als een hecht team runnen.

Al vrij snel heb ik door dat het stationsbuffet heel wat vaste gasten telt. Iedere ochtend is Ahmed van de partij. Hij werkt op de Beschermde Werkplaats en net als veel van zijn collega’s is hij bang om de bus te missen en te laat op zijn werk te komen. Zo zit hij altijd drie kwartier te vroeg in het stationsbuffet. Louis is een verzekeringsagent die iedere ochtend zijn koffie komt drinken aan de toog voor hij aan de slag gaat. Ook Jean is iedere ochtend vaste klant voor hij affiches gaat ophangen in de bushokjes. Isabel, een poetsvrouw met dienstencheques, staat hier bekend om haar grote mond en dat ze niets moet weten van politiekers en vreemdelingen. De anderen noemen haar “het groot lawaai van ’t station.”

’s Morgens is het druk aan het station. Kristel, Inge, Anneke en Madgy hebben hun handen vol om iedereen te bedienen. Niemand heeft tijd. Eerst heb je de pendelaars. Daarna komen de scholieren de bussen uitgestormd. Snel nog een worstenbroodje als ontbijt of wat hangen zoals dat nu eenmaal bij tieners hoort. Als ze terug op hun bus naar school zitten wordt het wat rustiger. Nu is het in het stationsbuffet tijd voor de andere habitués. De buschauffeurs van De Lijn bijvoorbeeld. Hier in Genk zijn dat vooral veel jonge mannen en vrouwen en ook heel gekleurd. Ze komen hier naar het toilet omdat het openbaar toilet van het station onbruikbaar is. Van Kristel mogen ze haar toilet gratis gebruiken. “Het zijn toch bijna collega’s,” zegt ze.

Annabel komt binnen. Nog zo’n vaste dagelijkse klant. Annabel is huisvrouw en moeder van twee kinderen. Zij zoekt in het stationsbuffet vooral vriendschap. Ze helpt de dames hier ook regelmatig met de boodschappen en af en toe rijdt ze ook eens een toertje met een buschauffeur mee op één van zijn ritten. Als haar huiselijke taken erop zitten komt ze naar het stationsbuffet. Ze is de hele dag in de buurt en eigenlijk de officieuze stadswachter van het stationsplein zonder het zelf te beseffen.

Caroline is ook vaste klant in het buffet. Zij is taxichauffeur en het station is haar vaste vertrekplaats. Zij begint spontaan over de noden in Genk. Een speeltuintje voor de kinderen bijvoorbeeld. Jef is de oudere charmeur van dienst. Hij heeft een boontje voor Madgy en zet zich altijd strategisch in haar blikveld aan een tafeltje. Iedere dag komt hij zijn worstenbroodje eten. Fernando, de postbode, komt na zijn ronde ook even binnen en zet zich met zijn pintje bij Jef. Anneke is dan weer een heel kokette dame van 78 jaar die er 20 jaar jonger uitziet. Als ze in het centrum is om te winkelen komt ze thee drinken en vertellen over haar kinderen en kleinkinderen. Jetteke is ook al op leeftijd en heeft het niet makkelijk om de eindjes aan elkaar te knopen, maar zet zich toch als vrijwilliger in voor allerlei verenigingen. Eén keer per dag verwent ze zichzelf met een kleine porto in het stationsbuffet. En tenslotte heb je Frank, die op straat leeft. Hij is wel niet proper maar hij stoort niemand en Kristel laat hem hier rustig zijn pintje drinken. “Dat is tenslotte ook een mens,” zegt ze.

In het stationsbuffet van Genk ben ik heel veel “normale” mensen tegengekomen, Bruno. Je hebt ze in alle soorten en ze hebben allemaal hun verhaal. Even waardevol. De “gewone” mensen worden ze ook wel eens genoemd. Ik huiver daar wat van. Wat is dat: een “gewone mens”? Hier in het stationsbuffet heb ik gezien dat het allemaal buitengewone mensen zijn. Allemaal met hun eigen besognes, hun eigen problemen, hun eigen leven. Maar toch ook met hun eigen dromen en ambitie. In iedere mens zit iets. Ook iets goed. Laten we wie “normaal” is dus ook gewoon waarderen en niet langer alleen de “top 10” vooruit helpen in de hoop dat we er allemaal beter van worden. Want als we iedereen vooruit helpen, ben ik er zeker van dat we er allemaal beter van worden. Mijn keuze is dan snel gemaakt. Laten we ervoor zorgen dat iedereen die gewoon een goede ouder, een goede buur, een goede leraar, een goede mens wil zijn hun dromen kunnen waarmaken. En dat kan al met kleine ingrepen, zeker op lokaal niveau.

Het stationsbuffet is een kleine biotoop van heel onze samenleving. Hoe druk het hier ook kan zijn, hoe verschillend alle mensen hier ook zijn, je ziet dat ze zich goed voelen als ze samen zijn. Iedereen apart zijn ze Kristel, Jean, Ahmed, Jetteke, Anneke en Annabel, maar samen zijn ze die buitengewone mensen van het stationsbuffet in Genk.

(de bezoekers aan het stationsbuffet kregen in dit stuk een andere naam)

 

Galerij | Dit bericht werd geplaatst in Doe mee, Genk. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s