“De pensioenen bevriezen, daar krijgen wij het koud van.”

DiepvriesWij denken zelden aan ons pensioen, logisch, als 35 en 41-jarige behoren we tot die hele grote groep die in een onderzoek van de Koning Boudewijnstichting zeggen dat ze niet met hun pensioen bezig zijn. Maar dat staat dan weer in schril contrast met de Foto van Vlaanderen van de VRT waarin de mensen zeggen dat ze bang zijn voor hun pensioen. Voila! Het woord is eruit: “bang”. “Angst”. “Vrees”. Daar krijgt een mens het koud van.

Die angst is voor een groot stuk de inzet van deze verkiezingen. Je hebt heel wat politici die de mensen bewust bang maken. Maar angst is een heel slechte raadgever. Want wat horen we? We gaan onze pensioenen niet meer kunnen betalen. We moeten tot ons 67, 68, 69, 70 jaar werken. Begin dus allemaal maar zelf te betalen voor je pensioen. Doe het zelf, want op de overheid hoef je niet te rekenen. Larie!

Een performant pensioenstelsel werkt alleen als het gebouwd is op de solidariteit van alle mensen. Tijdens ons actief leven dragen we bij om later een rustige oude dag op te bouwen. Rustig betekent dan vooral financiële rust. Haal je dit solidaire stelsel onderuit, dan breek je het hele systeem af en kunnen alleen zij die het zich kunnen permitteren een rustige oude dag bijeen sparen. Solidariteit is het sleutelwoord. En duidelijke afspraken.

42 jaar.

Aan al degenen die de mensen bang maken door te zeggen “we kunnen onze pensioenen niet meer betalen” of “je zult moeten werken tot je erbij doodvalt” heeft sp.a een duidelijk antwoord. Hoe meer mensen werken, hoe beter we samen kunnen garanderen dat iedereen een comfortabele oude dag heeft. Voor wie werkt of niet kan werken, voor wie veel of weinig verdient. Dat betekent ook dat we onze pensioenen samen bijeen sparen en dat we ons pensioenstelsel verbeteren. Iedereen moet de kans krijgen tijdens zijn leven een volledig pensioen op te bouwen. Daarom maken we ieders loopbaan even lang: 42 jaar. Als je tot je 18 jaar naar school bent geweest, heb je op je 60ste een volledig pensioen bijeen gespaard. Studeer je tot je 23 jaar, dan heb je op je 65ste een volledig pensioen. Dat is eerlijk. Dat is duidelijk. Dat is een afspraak.

Waarom na 42 jaar? Omdat dit met de huidige levensverwachting voor iedereen een volwaardig pensioen garandeert. Als je in de tussentijd voor je kinderen zorgt, ziek wordt of je job verliest, dan zijn we solidair en loopt de teller door. Wil je langer werker? Dan word je daar extra voor beloond. Met de inkomensgarantie voor ouderen zorgen we er bovendien voor dat niemand onder de armoedegrens terecht komt.

Waardevol.

Jos, papa van Joke, is vorig jaar 65 geworden. Hij wil niet stoppen met werken. Hij wil nog doorgaan. Hij voelt zich goed, sterk en heeft zin om zijn ervaring door te geven aan jonge mensen. Yusuf wordt dit jaar 56. Hij heeft 40 jaar op Ford gewerkt en gaat dit jaar op SWT. Dat is geen brugpensioen want hij blijft beschikbaar voor de arbeidsmarkt. Jos heeft een keuze. Yusuf niet. Hij heeft niet gekozen om op straat gezet te worden. Hij wou blijven werken. En hij is niet alleen.

Want misschien moeten we toch ook eens fundamenteel nadenken over het verloop van onze carrière. Hoe we als jonge twintigers tegen de bierkaai vechten op zoek naar een job. Hoe we tussen onze 30 en 50 jaar worden uitgeperst als citroenen in een uitzichtloze ratrace voor job en gezin. En hoe we na onze 50ste verjaardag bij het grof vuil worden gezet, afgeschreven. Wij zijn al flexibel. Nu de werkgevers nog. Kunnen we van die 58 jarige bouwvakker nog verwachten dat hij even fluks die ladder opklimt zoals zijn 20-jarige collega? Kunnen we van die 60-jarige lerares nog verwachten dat ze enthousiast voor een klasje met 25 kinderen staat? Kunnen we van die al wat oudere verpleegster nog verwachten dat zij de nachtshift draait? Want ze doen het wel. Zijn ze daarom op? Nee. Zij zijn waardevol en dat moeten we inzetten.

Ondertussen denken wij dus nog altijd niet aan ons pensioen, maar zijn we bang? Nee. Moeten we de mensen bang maken? Nee. Maar we moeten wel één ding goed onder ogen zien: we zullen de uitdagingen van de vergrijzing alleen maar efficiënt en rechtvaardig kunnen aanpakken met meer solidariteit en zeker niet met minder.

 

 

Galerij | Dit bericht werd geplaatst in Campagne. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s