Met Ghislain gaat het beter.

foto3 december is het Internationale Dag van Personen met een Handicap. Misschien is dat dit jaar voor mij nog een beetje meer een bijzondere dag dan anders. Het is immers pas als je de impact van een handicap zelf ervaart of in je nabijheid meemaakt dat je beseft wat dit betekent. En ook welke impact het heeft op je leven en dat van je dierbaren.

In mei heeft mijn stiefvader Ghislain een herseninfarct gehad. Op een nacht, plots zonder waarschuwing, viel hij neer. Met de MUG naar het ziekenhuis. Geopereerd om erger te voorkomen. En dan het keihard verdict: linkerhelft volledig verlamd. De verslagenheid waarmee je dan geconfronteerd wordt is onbeschrijflijk. Hulpeloosheid ook. Maar toch ook hoop en blijdschap dat Ghislain er nog is.

Na een paar weken op intensieve zorgen kon Ghislain naar een revalidatiecentrum. Alles moest hij opnieuw leren. Zelfs slikken, eten en drinken. En dat voor zo’n Bourgondische levensgenieter. Mijn mama was er elke dag. Ook voor haar leek het alsof haar wereld instortte. Pas met pensioen. Nog vol levenslust. Altijd in de weer. Nu was het moment aangebroken om nog eens extra van het leven te genieten. Maar dan dit. Alles stortte in.

In het revalidatiecentrum keek Ghislain uit naar elk bezoek. Als de deur van zijn kamer open ging keek hij reikhalzend uit wie er binnen zou komen. En dat waren er veel. Familie, vrienden, allemaal kwamen ze hem een hart onder de riem steken. Gekluisterd aan zijn bed, dat hij alleen mocht verlaten voor inspannende driloefeningen. Gelukkig verloor hij zijn typische scherpe humor nooit. Het zal wel moeilijk geweest zijn, maar dat liet hij niet blijken. Als wij er waren, troffen we altijd dezelfde scherpe geest aan, die typische grapjes, altijd een beetje plagerig. Dan gingen we toch altijd met een vrij opgelucht gemoed naar huis.

Na een vijftal maanden kwam er een nieuw moeilijk dilemma. Kon Ghislain terugkeren naar zijn vertrouwde woning? Er was niet veel vooruitgang. Lopen zat er misschien wel voor goed niet meer in. Natuurlijk keek Ghislain uit naar zijn terugkeer. En natuurlijk had mijn mama niet liever dan dat hij terug bij haar was, want zo’n kamer in een revalidatiecentrum blijft toch maar een onpersoonlijke bedoening. Maar wat kwam er dan op hen af? Het huis moest natuurlijk verbouwd worden. Het sanitair aangepast aan een mindervalide. En wat zou dat psychologisch en emotioneel geven? Uiteraard is het niet meer dan evident dat je voor je geliefde wilt zorgen. Maar kun je dat wel aan? Ben je daar fysiek toe in staat? Hoe ga je met de frustratie om? En de wrijvingen? Sta je dan sterk genoeg? Is liefde dan voldoende? Want niet iedereen is in de wieg gelegd om te verzorgen. Sommigen gaan daar zelfs 4 jaar voor naar school en doen daarna nog jaren ervaring op. Moet je je daarom schuldig voelen. Nee?

Eerst kwam Ghislain alleen in de weekends naar huis. Iedereen sprong bij. Helpen om hem in zijn rolstoel te krijgen. Naar de WC gaan. Wassen. Zijn bed stond nu gerieflijk in de woonkamer. Ghislain was blij dat hij weer thuis kon zijn in zijn vertrouwde omgeving. Ondertussen ging mijn mama aan de slag. Rondbellen om te zien en te horen wat de mogelijkheden waren. Welke hulp ze kon krijgen. Het was een fulltime dagtaak. Niet overal werd ze even vlot en efficiënt geholpen. Vaak moest ze verschillende keren terugbellen en aandringen. Allerlei formulieren moesten ingevuld worden. Het huis moest verbouwd worden. Een kostelijke zaak. Wat een geluk dat mijn broertje Joris er was, die thuis is in de bouw.

Ik heb het al zo vaak gezegd: het is pas als je zelf pech hebt dat je beseft hoe belangrijk solidariteit en onze sociale zekerheid zijn. Het geeft een veilig gevoel dat er financiële tussenkomsten zijn, dat er thuisverpleging bestaat. En dat je weet dat je er niet alleen voor staat. Want op haar mutualiteit heeft mijn mama altijd kunnen rekenen. Ze stonden haar bij met raad en daad.

Afgelopen weekend zou Ghislain naar huis zijn gekomen. Maar weet je wat? Twee weken geleden heeft Ghislain opnieuw stappen gezet. Met veel moeite en doorzettingsvermogen kon hij zijn linkerbeen vooruit slepen. Met een wandelstok kan hij nu enkele meters alleen lopen. Daarom houden ze hem nog een maand langer in het revalidatiecentrum om nog wat intensief te oefenen en te werken. Je kunt niet geloven wat een blijdschap dat bij ons allemaal veroorzaakte.

Een ongeluk overvalt je op de meest onverwachte momenten. Dan sta je even stil. Gelukkig is Ghislain altijd een positieve mens geweest. Soms ook een moeilijke, daar kon ik vroeger als pubermeisje van getuigen. Maar ook altijd een doorzetter. Beetje koppig zelfs. Dus Ghislain, doorzetten, koppig en positief blijven. En nooit je gevoel voor humor verliezen. Zo komen we er wel.

Galerij | Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s