Dit tapijt houdt de kamer bijeen.

FullSizeRenderVandaag sluiten we de maand “Nofemmeber” af.  De vrouwenfeestmaand in Genk waarin we 25 jaar vrouwencentrum hebben gevierd en onze toekomstplannen voor een vrouwenwerking XL uitgerold. Waarin we samen op pad zijn gegaan met de vrouwenroute, samen blij, verwonderd en strijdbaar zijn geweest door muziek, film, gesprekken, uitwisseling en debat.

Vandaag sluiten we af met een publicatie, een fototentoonstelling en vooral: een tapijt! Een levenstapijt. Dit tapijt houdt de kamer bijeen.

Bij dit project moet ik, raar maar waar, aan de film “The Big Lebowski” denken. Als zijn tapijt gestolen is, zegt het hoofdpersonage “The Dude”, niet voor niets het prototype van de zelfingenomen mannelijke nietsnut: “This carpet tied the room together.” Dit tapijt hield de kamer bijeen. Zo kijk ik dus ook naar ons levenstapijt.

De kamer, dat is Genk. En het tapijt, dat zijn de Genkenaren, die Genk bijeen houden. Die samen stad maken.

Het verbaast me dan ook niets dat dit tapijt door vrouwen werd gemaakt met stoffen van vrouwen en tegelijk alle verhalen van deze vrouwen samenbindt. Ik ga hier misschien wat op de tenen van sommige mannen trappen, maar het zijn toch vooral vrouwen die de boel bijeen houden. Het zit gewoon in onze genen.

Ooit, gelukkig al lang geleden, deden ze dat enkel in hun gezin. Moeder aan de haard hield het gezin bijeen in een zorgende rol. Maar vrouwen hebben hun rol nu ook in heel de samenleving opgenomen. Ze kijken verder dan het vuur in de haard. Ze hebben hun plaats veroverd in het professionele leven, het verenigingsleven, in de hele maatschappij. Steeds meer. Op de universiteiten zitten nu al meer jonge vrouwen dan mannen. Ook in andere segmenten van de maatschappij veroveren ze hun rechtmatige plaats. Op het werk, in de verenigingen, in de politiek.

Toch botsen ze nog veel te vaak tegen een glazen plafond. Dat is onaanvaardbaar, maar vooral ook heel dom. In een succesvolle samenleving moet iedereen een bijdrage kunnen leveren, waardoor de som groter wordt dan de delen. Een organisatie die maar de helft van haar capaciteiten inzet is niet goed bezig.

Tientallen Genkse vrouwen, 56 om precies te zijn, hebben een stof geschonken waar ze waarde aan hechten. In Marokko hebben vrouwen van een plaatselijke coöperatieve er een tapijt mee geknoopt. Dit is een tapijt dat verhalen vertelt.

De solidariteit, tussen Genkse vrouwen onderling maar ook tussen vrouwen uit Genk en Marokko die het tapijt realiseerden, komt hier tot uiting. In deze tijd waar religie of culturele verschillen een steeds grotere breuklijn tussen mensen veroorzaakt, is dat een mooi, krachtig en positief signaal.

FullSizeRender-156 Genkse vrouwen die zich op een of andere manier inzetten voor Genk schonken dus een stuk(je) textiel. Verhalen van 25 van hen werden opgeraapt en neergeschreven in ‘Femme’, een vrouwenmagazine, volledig gemaakt door vrouwen.

De mooie foto’s uit Femme worden ook tot begin januari 2016 in de bibliotheek tentoongesteld worden, samen met het levenstapijt.

Dit “carpet of life”, dit “tapijt van het leven”, houdt de kamer bijeen. Ik ben dan ook heel fier op al deze Genkse vrouwen, die dag in dag uit Genk bijeen houden en trachten te verbeteren.

Galerij | Dit bericht werd geplaatst in Diversiteit, Genk, Participatie, vrouwen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s